"Misafirliğe gelen 3 yaşında çocuk elindeki telefonu fırlattı ve televizyonumuz kırıldı.
Babası özür dilemek şöyle dursun, bu kırdığı 4. telefon, iki de televizyon diye pişkin pişkin güldü."
"6 yaşındaki çocuk pazar tezgâhındaki dolmalık biberleri parmağıyla tek tek deldi, pazarcı ardından ürünleri tek tek ayıklayıp kaldırmak zorunda kaldı ve annesi bir kere bile 'yapma!' demedi."
"Evimize gelip, tuvalete çocuğunun peşinden -özgüveni kırılır diye- gitmeyen anne sayesinde, çocuğun batırdığı tüm banyoyu ben temizledim."
"Elinde kıyır-kıyır elmalı kurabiyeyle evin içinde dolaşan çocuk için 'örtü sereyim de öyle yesin!' dedim. Annesi 'oturup yemez ki!' diyerek omuz silkti."
"Komşu çocukları bahçe aydınlatmalarını kırıyor. Söyleyince, 'Çocuğumdan daha kıymetli değil' yanıtını alıyorsun."
Camilerde çocuklar alışsın diye teravih namazına götürülüyor, ama namaz boyunca caminin içi ‘YouTube Keşfet’ine dönüyor.
Bu çocuk camiye mi alışıyor gerçekten?
Böyle yapınca sevap kazandığını mı zannediyor bu insanlar?
Sorun çocuklarda değil! Sorun, kitap okumayan, pedagojiden bihaber ama Instagram'da izlediği iki videoyla kendini 'çocuk ruhundan anlayan ebeveyn' ilan eden yetişkinlerde.
Neymiş efendim; çocuk özgürmüş, keşfederken engellenmezmiş, 'hayır!' denmezmiş, yoksa özgüveni kırılırmış.
Peki hangi psikoloji, hangi din, hangi kültür, hangi örf bu vurdumduymazlığı meşrulaştırıyor?
Yeni bir akım icat ettiler: Sorunlu davranışları özgürlük sanan bir ebeveynlik.
Disipline 'travma', sınır koymaya 'baskı' adını verdiler bir de...
Çocuk merkezli olmak; her şeyi çocuğa bırakmak değil, onun iyiliği için sağlıklı sınırlar çizebilmektir.
Özgürlük; başkasının hakkını çiğnemek değil, saygı duyarak var olabilmektir.
Ebeveynlik; sadece sevmek değil, yön gösterebilmek ve sorumluluk vermektir.
Çocuklarımızı özgürleştiriyoruz sanırken, aslında onları ölçüsüzlüğe teslim ediyoruz.
Topluma, hayata, başkasının varlığına karşı duyarsız bireyler yetiştiriyoruz.
Ama unutmayın, çocuklar her zaman öğrenir.
Ya sorumluluğu ya da sorumsuzluğu...
Ve çoğu zaman derslerini öğretmenlerinden değil, ebeveynlerinden alırlar.
O yüzden mesele çocuk değil.
Mesele aynaya bakmayı reddeden yetişkinlik.
“Yeteeer!” diye bağırmak gelmiyor mu içinizden…
(Alıntı)
